• Musical+Soap Opera,  Review-Meview

    ละคอนถาปัด 59…ทวิภพ

    มีโอกาสได้ไปดูละคอนถาปัดอีกครั้งหลังจาก ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้เชอร์ล็อกเมื่อปี 57 นิดหน่อยด้วย ที่ทำให้เราได้ความรู้สึกเหนือคาดมาก ไม่รู้สึกเฟลกับละคอนถาปัดมาก หลังจากโดนมู่หลานย่ำยีขยี้เละเทะ (ของปี58 ไม่เห็นรู้เรื่องเลย…ก็ข้ามไปละกัน) ปีนี้เราก็ไปดู(เช่นเคย ถ้ารู้เรื่องและมีโอกาส) อย่างแรกเราประทับใจเทคโนโลยีของน้องๆมาก ตอนนี้สามารถซื้อบัตรทางเล็บได้แล้ว!!! สุดยอด สบายดีกว่าการต้องไปนั่งซื้อตามสยามเยอะมาก จ่ายเงินก็ง่าย สะดวกสบาย (แม้การรับบัตรจะมึนๆงงๆไปบ้าง แต่เป้นเรื่องเล็กน้อยมาก) คิดว่าถ้าโปรโมทดีๆ กับเด็กน้อย หรือกลุ่มคนดูละครเวที (สายดูไปเรื่อยเปื่อย ไม่เน้นฟอร์มยักษ์อย่างเดียว) น่าจะขายได้ง่ายขึ้นนะ ปีนี้น้องๆเอานิยายชั้นครูอย่างทวิภพมาทำ ข้อดี คือคนส่วนใหญ่รู้เรื่องอยู่แล้ว (รีเมคกันกี่รอบแล้ว พูด!) เรื่องของผู้หญิงข้ามกระจกไปพบรักในอดีต ซึ่งก็ช่วยชีวิตน้องๆในการเขียนบทไปได้มาก มีโครงมาให้แล้ว ไม่ต้องเอามาผูกเรื่องเอง ซึ่งลดความเสี่ยงที่จะผูกเรื่องไม่ดีพอ ขาดๆเกินๆ ให้คนงงๆไปได้ เพราะเด็กมือใหม่ทำละครครั้งแรก ใช่จะเป๊ะสมบูรณ์ได้เลย ความยากของบทละคอนถาปัดปีนี้ก็น่าจะอยู่ที่การตีความเติมรายละเอียดให้เนื้อเรื่อง ตัวละคร การเล่าเรื่อง (และมุกตลกด้วย) ซึ่งเราว่าไม่แย่นะ รวมๆดูสนุกเพลินมาก เพียงแต่เราว่ายังทำได้ไม่ดีพอ (อาจจะพอมีระดับการคาดหวังเล็กๆด้วย ว่าน่าจะก้าวไปได้ไกลกว่านี้) พัฒนาการอารมณ์ นิสัยตัวละคร ซึ่งก็ไม่ได้เป็นแค่ตัวละคร เพราะบางอย่างในเรื่องก็มาๆหายๆ และความต่อเนื่องก็กระโดดมาก ไม่ได้แย่นะ แค่ดูแล้วไม่เพลินมาก (ยิ่งโดยเฉพาะตอนจบ…)

  • บันทึกของฉัน,  บันทึกประจำวัน

    บันทึกประจำวัน # 5 ช็อปปิ้ง

    ทำไมการช็อปปิ้ง ถึงกลายมาเป็นกิจกรรมคลายเครียดได้? มานั่งลองคิดดู มันคือเรื่องการควบคุมหรือป่าวนะ เพราะความเครียดที่เรามีมันเกิดมาจาก สถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้หรือป่าว แอบรู้สึกว่าตัวเองจะมีความเครียดสะสม เมื่อเราเจอเรื่องบางอย่างที่นอกเหนือ การควบคุม การจัดการของเรา หรือเรียกง่ายๆ ว่าต้องอยู่ในโหมดนั่งรอไปเรื่อยๆ รอการถูกเลือก แต่การช็อปปิ้ง มันทำให้เรารู้สึกเหมือนว่าเรามีอำนาจ ที่จะควบคุมมันได้ เราเลือกได้ เอาไม่เอา ซื้อไม่ซื้อ อำนาจอยู่ในมือเรา และเรากำลังใช้อำนาจนั้นไป ซื้อไปหลายอย่าง ยิ่งแพง ยิ่งใช้เงินไปเยอะ ก็เหมือนเรามีพลังอำนาจมาก ได้ในสิ่งที่ยากที่คนอื่นจะได้มา (เพราะคนอื่นไม่มีตังค์ หรือไม่พร้อมจะเป็นหนี้แบบเรา) เลยทำให้บางคนช็อปมันส์มือมาก เวลาเครียดมาก หรือจริงๆแล้ว ป่าวหรอก แค่ช็อปนั่นละ มันคือความอยากเฉยๆ ไม่มีเหตุผล เหมือนการกิน เครียดไม่เครียดก็ซื้อ ก็กินอยู่ดี เพราะถ้าจะบำบัดความเครียดด้วยการกินและการช็อปให้หายเครียด ลงเอยคงจะจน อ้วนและเครียดเหมือนเดิมอยู่ดี

  • บันทึกของฉัน,  บันทึกประจำวัน

    บันทึกประจำวัน #4 ลบ

    จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ เพราะวันนี้มีเวลามานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนนอนเล็กน้อย (ซึ่งปกติหลับเลย) แต่ดันนั่งนึกไปมาแล้วก็นอนไม่หลับซะนี่ = = แต่ไหนๆก็เป็นการนึกเรื่อยเปื่อยที่มีประโยชน์เหมือนกัน ก็บันทึกเก็บไว้หน่อยละกัน เพราะถือเป็นการทบทวนตัวเองประจำไตรมาสไปเลยละกัน พอมานั่งคิดๆดู เรารู้สึกว่าเราเป็นคนที่ไม่ดีเลย เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายหรอก แต่ทำผิดต่อ”ความคิดต่อผู้อื่น” มันมีบางทีแหละเราไม่ชอบคนนั้น ไม่ชอบคนนี้ด้วยบางเหตุผล และส่วนมากเราก็มีแนวโน้มเลือกมองบางเรื่องเป็นบางด้าน ด้ยมุมมองของเรา คนนั้นแม่งอย่างนู้น คนนี้แม่งอย่างนั้น คนนั้นชีวิตดีมาก คนนี้สบายมาก บลาๆ มองไปด้านเดียว แล้วเราก็นู่นนี่นั่นอยู่คนเดียวร่ำไป แต่พอมาคิดดู เห้ย ตัวเราแม่งก็อย่างนั้นเหมือนกันแหละ ถ้ามองจากมุมของเค้า เหมือนอย่างที่เค้าว่าแหละ บางคนมีชีวิตสวยหรู งดงามบนเฟสบุ๊ค แต่ชีวิตจริงอาจจะบัดซบก็ได้ หรือบางคนชีวิตก็ระทมมากบนเฟสบุ๊ค แต่ชีวิตก็อาจจะร่าเริงสดใสปกติก็ได้ บางอย่างมันก็ตัดสินไม่ได้จากการมองมุมเดียว คนนั้นดี คนนี้ไม่ดี คนโน้นเก่ง คนนั้นห่วย บลาๆ ปัจจัยในการตัดสินคนมันมีมากมายหลายอย่างเยอะแยะ บางอย่างเราก็ต้องรู้ต้องเชี่ยวชาญด้วย ถึงจะสามารถตัดสินการกระทำของคนอื่นได้ว่าดีหรือไม่ดี ควรทำหรือไม่ควรทำ ถ้าเรามองปัจจัยเดียวแล้วตัดสินเลย โดยเราไม่รู้เรื่อง ไม่มีความเชี่ยวชาญ เชื่อเถอะ มันไม่ได้ทำให้เราออกมาดูดีเท่าไหร่นัก

  • Movies-Meview,  See The World Through The Film

    Money Monster > Me Before You > If Cats Disappear from the world

    Money Monster > Me Before You > If Cats Disappear from the world ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเมื่อเราดูต่อกัน กลับกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัวมาก เราอยู่ในโลกที่หมุนด้วยเงิน หาเงินมากมาย แต่เงินมากมายแค่ไหนก็ทำได้แค่ซื้อชีวิตที่ดีให้เรา แต่ไม่ได้ทำให้เราใช้ชีวิต และถ้าเรามีชีวิตอยู่โดยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง และถูกลืมเลือน ก็ไม่อาจเรียกว่ามีชีวิตอยู่ได้เต็มปากนัก ใน Money Monster เราได้เห็นว่าเงินมีพลังผลักดันให้คนเราทำหลายๆสิ่ง และหลายๆสิ่งนั้นก็เกินระดับความยับยั้งชั่งใจของคนปกติไปมาก เราได้เห็นว่าระดับความยับยั้งชั่งใจในการกระทำของเรา ลดลงสวนทางกับขนาดของเงินที่มาเกี่ยวข้อง เพราะเราอยู่ในโลกที่เงินเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต…โลกที่ถ้าเราอยากมีชีวิตที่ดี เราต้องมีเงินให้มาก หาเงินให้เยอะ

  • บันทึกของฉัน,  บันทึกประจำวัน

    บันทึกประจำวัน #3 ข้อสอบสังคม

    ตอนนี้พอมีกระแสเฉลยข้อสอบสังคม โอเนต ม.6ผิดเลยลองโหลดมาดูว่าเด็กสมัยนี้เค้าเรียนอะไรกัน สอบอะไรกัน แต่ว่าพออ่านข้อสอบสังคมตอนนี้ เรากลับรู้สึกเสียใจ ที่ข้อสอบวิชาสังคม มันก็ยังเป็นข้อสอบสังคมแบบที่มันเคยเป็น ชอบเป็นแบบนี้หละ มันวัดแค่เรา”จำอะไรได้” ไม่ได้เพื่อวัดว่าเรา”เข้าใจอะไร” มันก็ยังไม่ได้มีไว้เพื่อวัดว่าเราเรียนรู้อะไรจากประวัติศาสตร์ ความผิดพลาดในอดีตบ้าง แต่เท่าที่อ่านมา พบจุดที่สะกิดใจบางอย่าง ที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยรู้สึกอะไร คือ ทำไมข้อสอบเน้นออกเรื่องพุทธศาสนาจัง…เรามีวิชานี้ เราเรียนวิชานี้ แต่มันแทบจะไม่แฟร์กับเด็กที่นับถือศาสนาอื่นเลย (แม้ในความเป็นจริงจะถือว่าแฟร์แหละนะ เพราะเด็กพุทธส่วนใหญ่ก็ใช่จะรู้เรื่องพุทธศาสนา เข้าวัดกันรัวๆ หรือวัดจะสอนเรื่องนี้ถ้าเราเข้า..อันนี้ไม่แน่ใจ แต่ประสบการณ์ที่ไปวัดมา ก็แทบไม่เคยเจอ) แต่ทำไมเราถึงได้ออกข้อสอบเน้นแต่ศาสนาพุทธล่ะ?? โอเค มันมีข้อสอบศาสนาอื่นด้วย แต่สัดส่วน พุทธศาสนา 8 ข้อ อิสลาม 3 ข้อ คริสต์ 2 ข้อ…ไม่น่าเรียกว่าเท่าเทียมมั้ง

  • บันทึกของฉัน,  บันทึกประจำวัน

    บันทึกประจำวัน #2 งานหนังสือ

    ความสะดวกสบายบางทีก็ลดทอนความทรงจำได้นะ สมัยก่อนการจะมางานหนังสือแต่ละทีเป็นเรื่องที่ต้องรอคอย และไม่ใช่ง่ายๆ ต้องรอวันหยุดแม่ รถเมล์เป็นสิบสายต้องขึ้นแค่137 สายเดียว (จริงๆ73ก.กับ514ก็น่าจะได้ แต่จำไม่ได้มีหรือยัง สมัยนั้นยังมี126อยู่เลย) ไปลงแถวรัชดาและต่อรถสาย136เท่านั้นมาลงศูนย์สิริกิติ์ ตื่นแต่เช้า เดินยันปิด งานจัดสิบวันมาได้เต็มที่2วัน(ส่วนมากจะแค่วันเดียว) เป็นอะไรที่ยังจำได้ดีจนทุกวันนี้ แต่เดี๋ยวนี้นั่งรถใต้ดินมาแปปเดียว ไปธุระโน่นนี่ แวะมาแว้บๆก็ได้ไม่ได้เดินทางลำบากอะไร ก็แอบอยากรู้ว่าเด็กสมัยนี้จะจำความรู้สึกที่มางานหนังสือในรูปแบบไหนนะ แต่นั่งอ่านบนพื้น อยากรีบกลับไปอ่านคงรู้สึกไม่ต่างกัน

  • บันทึกของฉัน,  บันทึกประจำวัน

    บันทึกประจำวัน #1 ร้านสมัยเด็ก

    เคยมีความคิดไหมว่า เวลาเรากลับไปทานร้านเดิมๆในอดีตที่เคยกินที่เคยชอบกินแล้ว บางครั้งถึงรู้สึกว่าทำไมมันไม่อร่อยเหมือนเดิมแล้ว? อย่างตอนเด็กๆชอบฟูจิมาก แต่ตอนนี้ไม่อยู่ในรายชื่อที่จะเลือกกินเลยด้วยซ้ำ นานๆกินที รู้สึกว่ามันก็ธรรมดา ร้านบะหมี่ของป้าตรงซอยบ้าน ตอนเด็กๆกินรัวๆทุกวัน แต่ตอนนี้เดินผ่านเฉยๆ นานๆจะกินสักที รู้สึกว่ารสชาติเปลี่ยนไป มานั่งคิดๆดูบางทีไม่ใช่ร้านหรอกที่เปลี่ยนรสชาติไป แต่เป็นเราเองที่เปลี่ยนไป ออกไปเจอร้านอร่อยๆมากขึ้น กินของดีมากขึ้น มีประสบการณ์มากขึ้น เดินทางไกลขึ้น เรากินของที่อร่อยมากขึ้น เราถึงรู้สึกว่าร้านนั้นรสชาติไม่อร่อยเลย อาจจะเพราะเราเอาไปเปรียบเทียบกัน ไม่รู้สิ ใครว่าเราจะไม่เปลี่ยนไปเลยไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน มันดูเป็นไปไม่ได้ เพราะแค่การโตขึ้นก็ทำให้เราเปลี่ยนไปได้ อย่างเช่น ลิ้นรับรสชาติของเรา แต่บางร้านก็ทำห่วยลงจริงๆ…แต่ที่ยังกิน ทั้งๆที่รู้ คงเพราะเราไม่ได้กินเพื่อรสชาติแล้ว แต่ไปกินเพราะมันนึกถึงเรื่องในอดีตมากกว่า…

  • Movies-Meview,  Review-Meview

    Gayby Baby รักคือความเข้าใจ

    Gayby Baby รักคือความเข้าใจ หนังสารคดีว่าด้วยเรื่องราวของเด็กในครอบครัวLGBT สี่ครอบครัว ความรู้สึกและความคิดของพวกเขาในการอยู่และมีครอบครัว พ่อแม่เป็นLGBT ซึ่งเรื่องราวของทั้งสี่ครอบครัวนั้นน่ารักมาก ทุกครอบครัวมีเป้าหมาย มีการหาคำตอบในแบบของตัวเอง กับการมีอยู่ การเป็นส่วนหนึ่ง และการยอมรับครอบครัวของตัวเอง (จริงๆทุกคนยอมรับได้อยู่แล้ว เพียงแต่ต้องปรับตัวต่อการยอมรับของบุคคลภายนอกที่มองเข้ามา) เด็กๆทั้งสี่คนน่ารักมากกกกกก       

  • Movies-Meview,  Review-Meview

    เจ้าชายน้อย ในวันที่ฉันเป็นผู้ใหญ่

    Little prince เป็นอะไรที่ดูแล้วชอบมาก ชอบในวิธีการเล่าเนื่อง วิธีการเอามาโยงเรื่อง วิธีการนำเสนอเรื่องราว แอนิเมชั่นก็น่ารักน่าเอ็นดูเหลือหลาย หนังสร้างมาจากวรรณกรรมเจ้าชายน้อยที่โด่งดังไปทั่วโลก แต่เอามาขยายประเด็นและนำเสนอใหม่เพิ่มเติมจากเวอร์ชั่นหนังสืออีก ว่าเจ้าชายน้อยของเราจะเป็นยังไงถ้าโตขึ้นมา? ซึ่งจุดนี้คงต้องมีการขยายตีความเพิ่มเติม แม้เจ้าชายน้อยที่เป็นหนังสือจะออกแนวให้เราตีความเองมากกว่า แต่ก็เข้าใจได้ ว่าเพื่อโยงกับเนื้อเรื่องอีกส่วนนึง